ผมเป็นคนกลัวความสูงเข้า

"ผมเป็นคนกลัวความสูงเข้าไส้ เกลียดเครื่องบินลำเล็ก และเป็นผู้โดยสารประเภทที่ต้องนั่งเกร็งกำที่นั่งแน่นจนนิ้วซีดทุกครั้งที่อยู่บนเครื่องบินพาณิชย์ขนาดใหญ่

หุ้นส่วนธุรกิจของผมจองเที่ยวบินเหมาลำนี้เพื่อบินสำรวจที่ดินชายฝั่งใกล้กับหาดลายัน ตอนแรกผมพยายามหาข้ออ้างทุกวิถีทางเพื่อที่จะไม่ต้องขึ้นบิน เพราะในหัวจินตนาการไปถึงความตื่นตระหนกที่ต้องเจอแน่ๆ

แต่สิ่งที่ผมได้รับกลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง มันคือสภาวะความรู้สึกที่นิ่งสงบแบบที่ไม่เคยเจอมาก่อน การยกตัวขึ้นจากลานจอดคอนกรีตสู่ความสูง 1,500 ฟุตนั้นนุ่มนวลและไร้รอยต่อ ไม่มีอาการวูบในท้อง ไม่มีเสียงโครงสร้างเครื่องสั่นไหว เมื่อสวมหูฟังตัดเสียงรบกวน โลกทั้งใบก็พลันเงียบสงบลงอย่างน่าอัศจรรย์ เมื่อมองลงไปเห็นลวดลายเรขาคณิตของร่องน้ำทะเล ความกังวลที่มีมันหายไปจนหมดสิ้นและไม่มีพื้นที่ให้ฝังตัวอีกต่อไป

ท้ายที่สุดแล้ว ผมไม่ได้สนใจเรื่องขอบเขตของที่ดินผืนนั้นเลยด้วยซ้ำ สิ่งเดียวที่ผมจดจำคือตลอดเวลาสามสิบห้านาทีนั้น สมองของผมมันว่างเปล่าและนิ่งสนิทอย่างสมบูรณ์แบบ ถ้าเที่ยวบินหนึ่งสามารถบำบัดอาการกลัวฝังใจมาตลอดชีวิตให้กลายเป็นความสงบเยือกเย็นได้ มันก็คุ้มค่าในทุกบาททุกสตางค์ สิ่งนี้ไม่ใช่แค่การเดินทาง แต่มันคือการรีเซ็ตระบบความคิดใหม่ทั้งหมด"

มาร์คัส วี., ซูริ