สายตาของสถาปนิก

"ในฐานะสถาปนิก ฉันมองทัศนียภาพในแบบที่นักดนตรีฟังความเงียบ ฉันคาดว่าหินปูนของอ่าวพังงาจะน่าประทับใจ แต่ไม่คาดว่ามันจะอ่านได้เหมือนลำดับเพลง เกือบเหมือนโน้ตดนตรี จากห้องโดยสาร H130 คุณจะเห็นพื้นที่เชิงลบระหว่างเกาะต่างๆ และจังหวะของช่องว่างระหว่างกัน อ่าวแห่งนี้ดูเหมือนถูกประพันธ์ขึ้น ไม่ใช่แค่ก่อตัวขึ้นเอง นักบินบินวนยาวเหนือเกาะฮ่องและฉันมีความคิดที่แปลกประหลาดที่สุด ถ้าซาฮา ฮาดิดมีเวลาสองร้อยล้านปีและแผ่นเปลือกโลก นี่คือสิ่งที่เธอจะออกแบบ เราลงจอดและฉันนั่งอยู่ในเลานจ์สิบนาทีโดยไม่พูดอะไร ฉันต้องกลับไปวาดโปรเจกต์ใหม่ นี่คือคำชมสูงสุดที่ฉันสามารถมอบให้กับเที่ยวบินใดก็ตาม" — มิคเคิล เอ., โคเปนเฮเกน